پرنیان

	پرنیان
	ادبی

نامه ای از طرف خدا

امروز صبح که از خواب بیدار شدی، نگاهت می کردم، امیدوار بودم که با من حرف بزنی، حتی برای چند کلمه، نظرم را بپرسی یا برای اتفاق خوبی که دیروز در زندگی ات افتاد، از من تشکر کنی، اما متوجه شدم که خیلی مشغولی، مشغول انتخاب لباسی که می خواستی بپوشی، وقتی داشتی این طرف و آن طرف می دویدی تا حاضر شوی فکر می کردم چند دقیقه ای وقت داری که بایستی و به من بگویی"سلام"، اما تو خیلی مشغول بودی، یک بار مجبور شدی منتظر شوی و برای مدت یک ربع ساعت کاری نداشتی جز آنکه روی یک صندلی بنشینی، بعد دیدمت که از جا پریدی، خیال کردم می خواهی چیزی به من بگویی، اما تو
به طرف تلفن دویدی و در عوض به دوستت تلفن کردی تا از آخرین شایعات با خبر شوی.

تمام روز با صبوری منتظرت بودم، با آن همه کارهای مختلف گمان می کنم که اصلاً وقت نداشتی با من حرف بزنی، متوجه شدم قبل از نهار هی دور و برت را نگاه می کنی، شاید چون خجالت می کشیدی، سرت را به سوی من خم نکردی!!!

تو به خانه رفتی و به نظر می رسید که هنوز خیلی کارها برای انجام دادن داری، بعد از انجام دادن چند کار، تلویزیون را روشن کردی، نمی دانم تلویزیون را دوست داری یا نه؟ در آن چیزهای زیادی نشان می دهند و تو هر روز مدت زیادی را جلوی آن می گذرانی، در حالی که درباره هیچ چیز فکر نمی کنی و فقط از برنامه هایش لذت می بری، باز هم صبورانه انتظارت را کشیدم و تو در حالی که تلویزیون را نگاه می کردی، شام خوردی و باز هم با من صحبتی نکردی!!!

موقع خواب، فکر می کنم خیلی خسته بودی، بعد از آن که به اعضای خوانواده ات شب به خیر گفتی، به رختخواب رفتی و فوراً به خواب رفتی، نمی دانم که چرا به من شب به خیر نگفتی، اما اشکالی ندارد، آخر مگر صبح به من سلام کردی؟!

هنگامی که به خواب رفتی، صورتت را که خسته تکرار یکنواختی های روزمره بود، را عاشقانه لمس کردم، چقدر مشتاقم که به تو بگویم چطور می توانی زندگی زیباتر و مفیدتر را تجربه کنی...

احتمالاً متوجه نشدی که من همیشه در کنارت و برای کمک به تو آماده ام، من صبورم، بیش از آنچه تو فکرش را می کنی، حتی دلم می خواهد به تو یاد دهم که چطور با دیگران صبور باشی، من آنقدر دوستت دارم که هر روز منتظرت هستم، منتظر یک سر تکان دادن، یک دعا، یک فکر یا گوشه ای از قلبت که به سوی من آید، خیلی سخت است که مکالمه ای یک طرفه داشته باشی، خوب،

من باز هم سراسر پر از عشق منتظرت خواهم بود، به امید آنکه شاید فردا

کمی هم به من وقت بدهی!

ارسال شده از: حامد

+ نوشته شده در دوشنبه سی ام آذر 1388ساعت 12:38 توسط سمانه |

محرم

سالها گفتیم ما از کربلا ، از شهید عشق و میدان بلا

از غمش بر سینه و بر سر زدیم ، بوسه بر گهواره اصغر زدیم

باز هم گفتیم : مظلوما ، حسین ! بی کس و بی بال و پر ، تنها حسین !

او ولی اینگونه در آنجا نبود ، با خدایش بود ، او تنها نبود

بود سیمرغی ، نه سیمرغ خیال ، داشت آن سیمرغ هفتاد و دو بال

کربلا پیچیده مثل راز بود ، بهترین ، غمگین ترین آواز بود

ما نفهمیدیم عمق راز را ، معنی زیباترین آواز را !

کربلا محدود شد بر سر زدن ، گل به سر مالیدن و پرپر زدن

تشنه لب گفتیم و هی خوردیم آب ، گریه کردن شد برای ما ثواب

کربلا یعنی دو نیرو خوب و بد ، یک طرف ایمان و یک سو دیو و دد

یک طرف علم و خدا و روشنی ، یک طرف جهل و سیاهی ، دشمنی

کربلا یعنی که فردا باز هم ، این حقیقت هست و این آواز هم

باز فردا کربلاها می رسد ، عشق می آید ، بلاها می رسد !

بعد از آن هم کربلا تکرار شد ، کربلاها در زمین بسیار شد

گرچه نامش بود نام دیگری ، نام دیگر داشت هر خون پیکری

باز هم از جغدهای خشمگین ، ریخت فوجی از کبوتر بر زمین

ما فقط در نینوا جا مانده ایم ، غافل از این کربلاها مانده ایم . . .

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم آذر 1388ساعت 10:2 توسط سمانه |

خداوند شنونده و رازدار است

گلبرگ ناراحت بود. کنار حوض نشست و به ماهی های قرمز توی حوض گفت: «امروز کار بدی کردم». ماهی ها باله های قرمز و کوچکشان را تکان دادند و در حوض چرخیدند. گلبرگ بلند شد:
- شما که نمی توانید کمکم کنید.
گلبرگ به درخت بزرگ انار وسط حیاط نگاه کرد. کلاغی روی شاخه آن نشسته بود. گلبرگ گفت:
- من کار بدی کردم.
کلاغ بال و پر سیاهش را تکان داد و قارقار کرد. گلبرگ عصبانی شد:
- چرا داد می زنی، می خواهی همه را خبر کنی؟
گلبرگ عروسکش را بغل کرد و رفت به بقالی بابابزرگ. در راه می خواست همه چیز را به عروسکش بگوید، اما نگفت. بابابزرگ داشت کتاب می خواند که گلبرگ را دید. از او پرسید:
- چرا ناراحتی؟
گلبرگ گفت: «کار بدی کردم. اگر مامان و بابا بفهمند دعوایم می کنند. اما باید به کسی بگویم».
بابابزرگ موهای سیاه عروسک را نوازش کرد. به گلبرگ نُقل داد و گفت:
- اگر خواستی به من بگو.
- به مامان و بابا نمی گویی؟
بابابزرگ خندید و گفت: «نه!»
گلبرگ در گوش بابابزرگ چیزی گفت. اما بابابزرگ نشنید. به گلبرگ گفت: «بلندتر بگو».
گلبرگ بغض کرد و گفت: «اگر بلند بگویم همه می فهمند».
بابابزرگ گفت: «می توانی در دلت بگویی. آن وقت فقط خدا می شنود».
گلبرگ تعجب کرد. بابابزرگ گفت: «هر وقت می خواهی حرف مهمی را بگویی، می توانی در دلت آرام و یواش بگویی. خدا همه چیز را به خوبی می شنود».
گلبرگ خوشحال شد. روی صندلی نشست و آرام گفت:
- خدایا من امروز حواسم نبود. لیوان آب را ریختم روی ورق های اداره بابا و آن ها را در زیر کمد قایم کردم. کاری کن تا مامان و بابا دعوایم نکنند.